naar hemelse sferen

Bloeyendael Vanochtend verliet ik je, mijn geliefde, ik fietste over troosteloze wegen naar de troosteloze Uithof langs studentencomplexen kantorencomplexen met de stad op mijn hielen tot een mannetje achter een heg mijn aandacht ving en mij ontsnappen liet naar Bloeyendael. ooit lag hier een biezenveld bij de toegang tot de stad en het moerasland werd polder en de polder werd park en het park werd beton als niet een leger van tuinders verenigd onder het wapen van Dick Bruna ten strijde was getrokken tegen de stad geliefde, ik zag hier vandaag velden vol sneeuwklokjes en in de verte het ragfijn staketsel van de Dom het zachte pad bevrijdde mij van asfalt het geritsel in de struiken bevrijdde mij van gisteren en morgen en de stilte maakte mij los van mensen de mensen zijn met honderdduizenden gebleven en ik ben hier alleen ik hoor vogels zingen in de bomen en struiken ik ben terug een park is waar wij woonden voor we geboren werden en een park is een belofte van wat komen gaat.

alex de roode, utrechts stadsdichtersgilde