nacht van de poezie

Joost Zwagerman (1963-2015) is op 8 september overleden. De schrijver en dichter, die de laatste jaren gebukt ging onder depressies heeft zelf een einde aan zijn leven gemaakt. Afgelopen zomer hadden we contact met Joost over een optreden op de komende Nacht van de Poëzie, naar aanleiding van zijn bundel Voor alles die vorig jaar bij De Arbeiderspers verscheen. Vijf keer eerder stond hij op De Nacht, voor het laatst in 2010. ‘Dank je voor deze fijne en eervolle uitnodiging,’ antwoordde hij op die uitnodiging. ‘Echter: in januari 2016 verschijnt bij mijn nieuwe uitgever Hollands Diep een nieuwe gedichtenbundel, Wakend over God. Is het misschien ‘wijzer’ en qua programmering van de NvdP spannender om volgend jaar, 2016, deel te nemen? Indien jullie dit geen goed idee vinden, neem ik uiteraard graag deel aan de NvdP op zaterdag 19 sept.’ Wij vonden dat een goed idee. De dichter voelt immers zelf het beste aan of de tijd rijp is voor een optreden. Wat hadden we die bundel graag gezien en wat hadden we hem volgend jaar graag op die 34ste Nacht in TivoliVredenburg zien staan. Het heeft niet zo mogen zijn. De dichter besloot dat zijn tijd gekomen was. ’Rondom verdampte de carrosserie in / harde woorden die veel brandstof eisten: / hoe je tot me kwam. Toch nog. Onverwacht.’ (uit: Voor alles, Arbeiderspers 2014) de dichter des vaderlands ANNE VECHTER bespreekt in de N.R.C. eén van de gedichten van Zwagerman, uit de ziekte van jij: Liefde is een platitude en daarom ook zo mooi. wat meer dan liefde is en minder dan de dood is de warme dood waar ik niet bang voor ben, dat is het doodgaan door te leven met een vrouw. Dat ik mocht niet-bestaan dat kwam door jou. In mij is die dood verdreven door de onmogelijkheid opnieuw met jou te leven. Hoogstens ben ik ziek en schrijf ik om de ziekte naam te geven. Hoe hopeloos dit is, het brengt je niet terug naar mij. Wat blijft is de ziekte, de ziekte die heet jij.