het neo liberale effect

Ieder mens is de regisseur van zijn eigen leven en verantwoordelijk voor zijn eigen daden. Dat was die regelrechte open deur die tegelijk het excuus was voor overheden om de afgelopen twintig jaar de neo – liberale agenda te trekken, privatiseringsslagen te maken onder het motto dat de markt haar werk doet en mensen in het nastreven van hun welbegrepen eigenbelang stuurt in de richting van de ideale samenleving. Ze moesten het verder maar zelf uitzoeken en bekijken, luidde dat nieuwe inzicht, dat gesteund werd door het besef dat waar in die survival of the fittest gehakt werd, er noodzakelijkerwijs spaanders zouden vallen, maar dat het resultaat alleen maar begerenswaardig kon zijn, met dat geluk en de welvaart voor zo veel mogelijk mensen. Waardoor regeringen zich geëxcuseerd voelden om zich terug te trekken uit het publieke domein en zich verder nog alleen bezig te houden met stabilisatiepacten, huishoudboekjes en terugdringing van begrotingstekorten door het verrichten van bezuinigingsslagen. Voorwaarden scheppen en bieden van veiligheid was er even niet meer bij, ondanks dat dat nou juist de taken waren waarvoor ze ooit door hun samenleving, hun achterban en bevolking in het leven werden geroepen. Was er dus niet meer bij. Lang leve de markt en het neo – liberalisme, die triomf van onze vrije wil. Met resultaten en gevolgen waar we nu alles van weten en die we aan den lijve ondervinden. Met welig tierende wapenhandel, motorclubs die vrijelijk hun gang kunnen gaan, drugs – en pillengebruik dat het niveau van normaliteit bereikt heeft, moslim-extremisme dat met al zijn scherpe kanten met inbegrip van dodelijk geweld ook deel is uit gaan maken van de Westerse samenleving plus angst en dreiging die tot het dagelijkse bestaan zijn gaan horen. En dat allemaal dankzij het trekken van die neo – liberale agenda en het bijbehorende loslaten van visie en idealen, van ideeën hoe een rechtvaardige samenleving eruit zou moeten zien. Met per slot van rekening nu dus een onttakelde en onthande overheid die niets anders kan dan als het echt eens vreselijk mis gaat, met reflexen en op basis van impulsen erop te slaan, dus buitensporig geweld te hanteren. Zonder op het eigenste moment toch even verder te kijken dan de neus lang is. Zodat het vervolg voor de hand ligt en het wel van kwaad tot erger moet gaan als het bij dit soort wapengekletter en symboolpolitiek blijft. geschreven door r hamilton - www.robschimmert.wordpress.com